حقیقت وحالات عشق

 

دوستان پروانه از آتش، غذا می خورد.بی آتش قرار ندارد،و در آتش وجود ندارد،تا انگاه که اتش عشق، او را چنان گرداند که همه ی جهان را آتش بیند،چون آتش عشق برسد،خود را میان آتش اندازد.میان آتش و غیر آتش فرقی نمی داند،چرا؟

زیرا که تمام عشق،آتش است.تا که خود را در میان اتش بیند، سوزد.و همه آتش می شود.از خود چه خبر دارد!

افسوس ، عشق، فرض(واجب)راه است،برای همه.دریغا گر عشق خالق نداری،سعی کن وعشقی مهیا کن تا قدر این کلمات بر تو حاصل شود.

عشق اتش است،هر جا که باشد جز او چیزی نمی ماند.هر جا که برسد، می سوزاند،وبه رنگ خود می گرداند.

در عشق کسی قدم نهد کش جان نیست            با جان بودن به عشق در سامان نیست

 درمانده ی عشق را از آن درمان  نیست         کانگشت به هر چه برنهی عشق ان نیست

به حدیثی از پیامبر اشاره میکنم که فرموده :هر که عاشق شود و آنگاه عشق خویش را پنهان دارد و بر عشق بمیرد،شهید باشد.

هر چه که می کوشم از عشق بگذرم،عشق مرا شیفته و سرگردان می دارد.وبا این همه او غالب می شود و من مغلوب،با عشق کی می توانم بکوشم؟ !

کارم اندر عشق مشکل می شود           خان و مانم در سر دل می شود

     هر زمان گویم که بگریزم زعشق       عشق پیش از من به منزل می شود.  

                                       بر گرفته از تمهیدات عین القضاه همدانی

 

 

بار پروردگارا

 

 

       به من آن نیرو را ارزانی بداری تا عشقم را در خدمت به دیگران ، ثمربخش گردانم.

 

       و به من آن اراده را بدهی که ، در برابر اراداه تو، با خشنودی سر بندگی فرو آورم.

 

                                                  خداوندا

 

                              لیاقتی ده تا عاشقت باشیم.

 

                               

                                               


 

نوشته شده توسط امیر مهدی در جمعه 4 آبان1386 ساعت 7:55 بعد از ظهر موضوع | لینک ثابت