به نام آنکه هر چه به سراغش میروم بیشتر او را خواهانم

 

 

منم سر گشته ی حیرانت ای دوست                کنم یک باره جان قربانت ای دوست

 

     دلی دارم درآتش خانه کرده                              میان شعله ها کاشانه کرده

 

         دلی دارم که از شوق وصالت                            وجودم را زغم ویرانه کرده

 

                 من آن آواره ی بشکسته حالم                         زهجرانت بتا رو بر زوالم

 

              منم آن مرغ سرگردان و تنها                         پریشان گشته شد یک باره حالم

 

           زهر سر بر سر سجاده کردم                         دعا یی بر آن دل داده کردم

 

      زحسرت ساغر چشمانم ای دوست                 لبانت یکسره از باده کردم

 

          دلا تا کی اسیر یاد یاری                              زهجر یار تا کی داغ داری

 

              بگو تا کی زشوق روی لیلی                         تو مجنون پریشان روزگاری

 

                    پریشانم پریشان روزگارم                            من آن سر گشته هجر نگارم

 

                 کنون عمریست با امید وصلت                        درون سینه آسایش ندارم

 

              زهجرت روز و شب فریاد دارم                       سپید عادت دلی نا شاد دارم

 

           درون کوهسار سینه ی خود                          هزاران کشته چون فرهاد دارم

 

        چرا ای نازنینم بی وفایی                              زماتم با دل من در جفایی

 

     چرا آشفته کردی روزگارم                          عزیزم دارد این دل هم خدایی

 

 

 

 

 


 

نوشته شده توسط امیر مهدی در چهارشنبه 25 اردیبهشت1387 ساعت 8:10 بعد از ظهر موضوع | لینک ثابت